Respect voor een immense inspanning (Tubantia)
Door René Beune (Tubantia 10 Aug 2006)
Matt Cole, zijn vriendin Lousise, en de kinderen Libby en Jim zoeken elkaar even op nadat ze hun vier weken durende toch door Nederland hebben afgesloten. Foto Henk Braakhekke Onder politie-escorte worden de laatste twee kilometers naar fitnesscentrum The Chariot afgelegd. ‘Dit was een mooi begin. Volgend jaar maken we misschien een tocht door Australië’, zegt Cole, nadat hij de laatste meters heeft afgelegd. Dat The Chariot ondanks eerder gemaakte afspraken gesloten is, kan Cole niet uit zijn evenwicht brengen. ‘Daar ga ik me niet over lopen opwinden’, zegt hij. Douchen doet hij uren later pas in zijn woning in Beltrum.
De Engelsman heeft al bijna drie jaar een dwarslaesie, nadat hij bij een zwaar auto-ongeluk zijn rug op vijf plaatsen brak. Zijn privé-situatie is verre van rooskleurig. Hij heeft geen baan en vecht ook al jaren voor een uitkering. Het viertal leeft van het salaris dat Louise verdient met haar parttime baan bij Holland Pharma in Ruurlo. ‘Qua geld is het passen en meten’, zegt Cole. Steeds weer hangt hen de dreiging boven het hoofd dat ze uit hun huurhuis in Beltrum worden gezet, omdat ze de woning eigenlijk niet kunnen betalen.
Ondanks de tegenslagen is Matt Cole er de man niet naar zich in een hoek te laten drukken. Hij vecht voor zichzelf, voor zijn gezin. Hij wil weer aan de slag, droomt van een leuk salaris en perspectief.
Respect
Maanden geleden ontstond het idee om met zijn rolstoel een 1200 kilometer lange tocht door Nederland te maken. Samen met Louise en zijn twee kinderen. Dit was zijn manier om respect af te dwingen, om aandacht te krijgen voor mensen met een dwarslaesie. Ook zamelde hij tijdens de tocht geld in voor een stichting die de resultaten van dwarslaesieonderzoeken bundelt. Cole liet niets aan het toeval over. Hij trainde zich suf in de sportschool en maakte kilometers lange tochten met zijn rolstoel op de weg. Daarnaast kreeg hij steeds meer hulp van mensen die geloofden in zijn actie. Die stonden hem zaterdagmiddag ook op te wachten toen hij zijn immense klus erop had zitten. Hij deed zijn verhaal, liet zich de champagne goed smaken en probeerde toen iedereen in zijn succes te laten delen.
Voor Cole was de 1283 kilometer lange tocht een onvergetelijke ervaring. Hij, zijn kinderen en Louise, maakten op een zeer indrukwekkende wijze kennis met Nederland. ‘Het was zwaar, maar vooral fantastisch om te doen’, aldus Cole. Moeilijke momenten, hij diende af te rekenen met hitte, regen en een opkomend griepje, werden overwonnen door ingrijpende vormen van medeleven die hij onderweg tegen kwam. ‘In een dorpje in Drenthe was een vrouw gras aan het maaien. Ze zag ons aankomen, vergat de maaier af te zetten, die vervolgens in de heg tot stilstand kwam. Ze liep op Louise af en omhelsde haar. In het Dagblad van het Noorden, die ons twee dagen had gevolgd, had ze mijn verhaal gelezen. Dat zo’n vrouw dan zo reageert, dat is toch fantastisch.’ Matt Cole lijkt de smaak te pakken te hebben. Met Henk van de Meent, de chirurg die hem in het Nijmeegse Radboudziekenhuis opereerde na zijn auto-ongeluk en die zaterdag ook in Eibergen was, heeft hij afgesproken dat dit een vervolg krijgt. ‘Misschien dat we volgend jaar naar Australië of Zuid-Amerika gaan. Deze tocht was een leuk begin.’
Vandaag krijgt hij echter weer te maken met de realiteit van alledag. Nauwelijks geld om van te leven en de knellende onzekerheid over hoe lang het gezin nog in Beltrum kan blijven wonen. Cole doet er luchtigjes over. ‘Ik heb voorlopig genoeg materiaal om op straat te leven’, zegt hij, wijzend op de fietsen die volhangen met tassen. ‘Ik heb laten zien dat ik veel doorzettingsvermogen heb. Misschien levert dat nog wel wat extra’s op.’
Dat had wethouder Dennis Meijerink zaterdag nog niet voor hem in petto. Wel mooie woorden en een (zeer) kleine financiële bijdrage voor het fonds waarvoor Cole tijdens zijn tocht geld inzamelde. De Engelsman is op deze middag vooral goed geluimd. Als Meijerink op het punt staat te vertrekken, ziet Cole een kilometertellertje in zijn hand. ‘Heb je al veel kilometers gereden’, vraagt hij aan de wethouder. ‘Nee’, zegt deze. Verontschuldigd: ‘Maar ik heb hem ook pas vier weken’. Cole lachend: ‘Ik ook. Maar bij mij staat er al 1283 kilometer op. Dat wordt trainen jongen.’
EIBERGEN - Vlak voor Eibergen stoppen ze even: Matt Cole, zijn kinderen Libby (15) en Jim (12) en vriendin Louise. Een rolstoel- en fietstocht van 1283 kilometer door Nederland zit er bijna op. Ze trekken een schoon T-shirt aan met eigen naam en de tekst ‘We have made it as a team’.
Matt Cole, zijn vriendin Lousise, en de kinderen Libby en Jim zoeken elkaar even op nadat ze hun vier weken durende toch door Nederland hebben afgesloten. Foto Henk Braakhekke Onder politie-escorte worden de laatste twee kilometers naar fitnesscentrum The Chariot afgelegd. ‘Dit was een mooi begin. Volgend jaar maken we misschien een tocht door Australië’, zegt Cole, nadat hij de laatste meters heeft afgelegd. Dat The Chariot ondanks eerder gemaakte afspraken gesloten is, kan Cole niet uit zijn evenwicht brengen. ‘Daar ga ik me niet over lopen opwinden’, zegt hij. Douchen doet hij uren later pas in zijn woning in Beltrum.
De Engelsman heeft al bijna drie jaar een dwarslaesie, nadat hij bij een zwaar auto-ongeluk zijn rug op vijf plaatsen brak. Zijn privé-situatie is verre van rooskleurig. Hij heeft geen baan en vecht ook al jaren voor een uitkering. Het viertal leeft van het salaris dat Louise verdient met haar parttime baan bij Holland Pharma in Ruurlo. ‘Qua geld is het passen en meten’, zegt Cole. Steeds weer hangt hen de dreiging boven het hoofd dat ze uit hun huurhuis in Beltrum worden gezet, omdat ze de woning eigenlijk niet kunnen betalen.
Ondanks de tegenslagen is Matt Cole er de man niet naar zich in een hoek te laten drukken. Hij vecht voor zichzelf, voor zijn gezin. Hij wil weer aan de slag, droomt van een leuk salaris en perspectief.
Respect
Maanden geleden ontstond het idee om met zijn rolstoel een 1200 kilometer lange tocht door Nederland te maken. Samen met Louise en zijn twee kinderen. Dit was zijn manier om respect af te dwingen, om aandacht te krijgen voor mensen met een dwarslaesie. Ook zamelde hij tijdens de tocht geld in voor een stichting die de resultaten van dwarslaesieonderzoeken bundelt. Cole liet niets aan het toeval over. Hij trainde zich suf in de sportschool en maakte kilometers lange tochten met zijn rolstoel op de weg. Daarnaast kreeg hij steeds meer hulp van mensen die geloofden in zijn actie. Die stonden hem zaterdagmiddag ook op te wachten toen hij zijn immense klus erop had zitten. Hij deed zijn verhaal, liet zich de champagne goed smaken en probeerde toen iedereen in zijn succes te laten delen.
Voor Cole was de 1283 kilometer lange tocht een onvergetelijke ervaring. Hij, zijn kinderen en Louise, maakten op een zeer indrukwekkende wijze kennis met Nederland. ‘Het was zwaar, maar vooral fantastisch om te doen’, aldus Cole. Moeilijke momenten, hij diende af te rekenen met hitte, regen en een opkomend griepje, werden overwonnen door ingrijpende vormen van medeleven die hij onderweg tegen kwam. ‘In een dorpje in Drenthe was een vrouw gras aan het maaien. Ze zag ons aankomen, vergat de maaier af te zetten, die vervolgens in de heg tot stilstand kwam. Ze liep op Louise af en omhelsde haar. In het Dagblad van het Noorden, die ons twee dagen had gevolgd, had ze mijn verhaal gelezen. Dat zo’n vrouw dan zo reageert, dat is toch fantastisch.’ Matt Cole lijkt de smaak te pakken te hebben. Met Henk van de Meent, de chirurg die hem in het Nijmeegse Radboudziekenhuis opereerde na zijn auto-ongeluk en die zaterdag ook in Eibergen was, heeft hij afgesproken dat dit een vervolg krijgt. ‘Misschien dat we volgend jaar naar Australië of Zuid-Amerika gaan. Deze tocht was een leuk begin.’
Vandaag krijgt hij echter weer te maken met de realiteit van alledag. Nauwelijks geld om van te leven en de knellende onzekerheid over hoe lang het gezin nog in Beltrum kan blijven wonen. Cole doet er luchtigjes over. ‘Ik heb voorlopig genoeg materiaal om op straat te leven’, zegt hij, wijzend op de fietsen die volhangen met tassen. ‘Ik heb laten zien dat ik veel doorzettingsvermogen heb. Misschien levert dat nog wel wat extra’s op.’
Dat had wethouder Dennis Meijerink zaterdag nog niet voor hem in petto. Wel mooie woorden en een (zeer) kleine financiële bijdrage voor het fonds waarvoor Cole tijdens zijn tocht geld inzamelde. De Engelsman is op deze middag vooral goed geluimd. Als Meijerink op het punt staat te vertrekken, ziet Cole een kilometertellertje in zijn hand. ‘Heb je al veel kilometers gereden’, vraagt hij aan de wethouder. ‘Nee’, zegt deze. Verontschuldigd: ‘Maar ik heb hem ook pas vier weken’. Cole lachend: ‘Ik ook. Maar bij mij staat er al 1283 kilometer op. Dat wordt trainen jongen.’