-
Werken aan websites en dromen van wereldreis (Tubantia)
BELTRUM - De wereld oogt voor Matt Cole plotseling een stuk vriendelijker. De gehandicapte Beltrumer beëindigde begin augustus een bijna 1300 kilometer lange tocht door Nederland. Hij werd nadien ziek, maar vond ook werk en heeft nu zelfs uitzicht op een wereldreis.
Matt Cole, oorspronkelijk afkomstig uit Engeland, wordt al meer dan drie jaar gehinderd door een dwarslaesie nadat hij bij een auto-ongeluk zijn rug op vijf plaatsen brak. Hij kreeg vervolgens heel wat mentale (geen werk, geen uitkering) en fysieke (nooit meer kunnen lopen) opdoffers te verwerken, maar hij liet zich niet klein krijgen.
Om te laten zien dat iemand met een dwarslaesie nog tot veel in staat is, maakte hij deze zomer een vier weken durende tocht door Nederland. In zijn rolstoel, en vergezeld door zijn kinderen Jim en Libby en vriendin Louise, legde hij liefst 1283 kilometer af.
n de weken daarna kreeg hij te maken met diverse fysieke ongemakken. Hij moest vanwege een ontsteking zelfs enkele dagen worden opgenomen in het ziekenhuis. ‘Maar daarvan ben ik nu zo goed als hersteld.Ik zit weer bijna op mijn oude niveau.’
De buitenwacht kreeg van de nasleep vrijwel niets mee. Daar bleef vooral het beeld hangen van die energieke rolstoeler.
Hij werd ‘ontdekt’ als iemand die uitstekend websites kan maken. Voor het Radboudziekenhuis in Nijmegen maakte hij de pagina http://www.amputee.nl. Voor een fysiotherapeute in Eibergen, die hem in de aanloop naar de tocht had bijgestaan, ontwierp hij een pagina en dat deed hij ook voor het gehandicaptenplatform in Berkelland. ‘De pagina voor het gehandicaptenplatform heb ik gemaakt voor een vriendenprijsje.’Niet alleen door zijn websites heeft Cole het financieel iets beter gekregen. De belastingdienst heeft onlangs voor hem uitgezocht dat hij recht heeft op huursubsidie. ‘Dat had ik vorig jaar al. De gemeente, die ik benaderde, was echter niet goed op de hoogte van de regels. En zei dat het geen zin had een aanvraag in te vullen..’
Cole begint dit jaar misschien ook nog aan een wereldreis. Met dank aan de Amerikaan John O’Groats. Die volgde via Cole’s internetpagina http://www.invanet.org de tocht van Cole door Nederland. O’ Groats, die een been mist, fietste al eens van het uiterste zuiden van Engeland naar het noordelijkste puntje in Schotland. Cole: ‘Hij wil wereldwijd aandacht vragen voor mensen met een handicap. Hij wil via de Verenigde Staten naar Europa om door te reizen naar Israël en Egypte. Vervolgens is het de bedoeling dat we door vliegen naar India om via Indonesië en Australië weer uit te komen aan de westkust van de VS. In totaal zijn we dan enkele maanden onderweg. Het is de bedoeling dat Louise en de kinderen een deel van de tocht met ons meemaken. Jim wil zelfs weer een stuk meefietsen.’
Cole volgt - voornamelijk via internet- alle ontwikkelingen die er toe kunnen leiden dat zelfs dwarslaesies in de toekomst te herstellen zijn. ‘Onze hoop is nu gevestigd op stamcel-onderzoek. Het wordt mogelijk geacht om met het inspuiten van stamcellen spieren weer aan elkaar te laten sluiten. Maar aan die ontwikkeling zit een ethisch vraagstuk vast. De politiek moet dan toestaan dat je stamcellen mag gebruiken.’Op internet probeert ‘stepnow’ dat proces te beïnvloeden. Cole werkt in Nederland mee aan acties. ‘Premier Balkende hebben we vorig jaar jaar al eens een reageerbuisje gegeven met daarin een papiertje met een tekening van een zittend en lopende dwarsleasiepatient. Die actie heeft weinig opgeleverd. We richten ons nu op de Verenigde Naties. Daar willen we het stamcelonderzoek op de agenda krijgen.’
-
Respect voor een immense inspanning (Tubantia)
Door René Beune (Tubantia 10 Aug 2006)EIBERGEN - Vlak voor Eibergen stoppen ze even: Matt Cole, zijn kinderen Libby (15) en Jim (12) en vriendin Louise. Een rolstoel- en fietstocht van 1283 kilometer door Nederland zit er bijna op. Ze trekken een schoon T-shirt aan met eigen naam en de tekst ‘We have made it as a team’.
Matt Cole, zijn vriendin Lousise, en de kinderen Libby en Jim zoeken elkaar even op nadat ze hun vier weken durende toch door Nederland hebben afgesloten. Foto Henk Braakhekke Onder politie-escorte worden de laatste twee kilometers naar fitnesscentrum The Chariot afgelegd. ‘Dit was een mooi begin. Volgend jaar maken we misschien een tocht door Australië’, zegt Cole, nadat hij de laatste meters heeft afgelegd. Dat The Chariot ondanks eerder gemaakte afspraken gesloten is, kan Cole niet uit zijn evenwicht brengen. ‘Daar ga ik me niet over lopen opwinden’, zegt hij. Douchen doet hij uren later pas in zijn woning in Beltrum.
De Engelsman heeft al bijna drie jaar een dwarslaesie, nadat hij bij een zwaar auto-ongeluk zijn rug op vijf plaatsen brak. Zijn privé-situatie is verre van rooskleurig. Hij heeft geen baan en vecht ook al jaren voor een uitkering. Het viertal leeft van het salaris dat Louise verdient met haar parttime baan bij Holland Pharma in Ruurlo. ‘Qua geld is het passen en meten’, zegt Cole. Steeds weer hangt hen de dreiging boven het hoofd dat ze uit hun huurhuis in Beltrum worden gezet, omdat ze de woning eigenlijk niet kunnen betalen.
Ondanks de tegenslagen is Matt Cole er de man niet naar zich in een hoek te laten drukken. Hij vecht voor zichzelf, voor zijn gezin. Hij wil weer aan de slag, droomt van een leuk salaris en perspectief.
Respect
Maanden geleden ontstond het idee om met zijn rolstoel een 1200 kilometer lange tocht door Nederland te maken. Samen met Louise en zijn twee kinderen. Dit was zijn manier om respect af te dwingen, om aandacht te krijgen voor mensen met een dwarslaesie. Ook zamelde hij tijdens de tocht geld in voor een stichting die de resultaten van dwarslaesieonderzoeken bundelt. Cole liet niets aan het toeval over. Hij trainde zich suf in de sportschool en maakte kilometers lange tochten met zijn rolstoel op de weg. Daarnaast kreeg hij steeds meer hulp van mensen die geloofden in zijn actie. Die stonden hem zaterdagmiddag ook op te wachten toen hij zijn immense klus erop had zitten. Hij deed zijn verhaal, liet zich de champagne goed smaken en probeerde toen iedereen in zijn succes te laten delen.
Voor Cole was de 1283 kilometer lange tocht een onvergetelijke ervaring. Hij, zijn kinderen en Louise, maakten op een zeer indrukwekkende wijze kennis met Nederland. ‘Het was zwaar, maar vooral fantastisch om te doen’, aldus Cole. Moeilijke momenten, hij diende af te rekenen met hitte, regen en een opkomend griepje, werden overwonnen door ingrijpende vormen van medeleven die hij onderweg tegen kwam. ‘In een dorpje in Drenthe was een vrouw gras aan het maaien. Ze zag ons aankomen, vergat de maaier af te zetten, die vervolgens in de heg tot stilstand kwam. Ze liep op Louise af en omhelsde haar. In het Dagblad van het Noorden, die ons twee dagen had gevolgd, had ze mijn verhaal gelezen. Dat zo’n vrouw dan zo reageert, dat is toch fantastisch.’ Matt Cole lijkt de smaak te pakken te hebben. Met Henk van de Meent, de chirurg die hem in het Nijmeegse Radboudziekenhuis opereerde na zijn auto-ongeluk en die zaterdag ook in Eibergen was, heeft hij afgesproken dat dit een vervolg krijgt. ‘Misschien dat we volgend jaar naar Australië of Zuid-Amerika gaan. Deze tocht was een leuk begin.’
Vandaag krijgt hij echter weer te maken met de realiteit van alledag. Nauwelijks geld om van te leven en de knellende onzekerheid over hoe lang het gezin nog in Beltrum kan blijven wonen. Cole doet er luchtigjes over. ‘Ik heb voorlopig genoeg materiaal om op straat te leven’, zegt hij, wijzend op de fietsen die volhangen met tassen. ‘Ik heb laten zien dat ik veel doorzettingsvermogen heb. Misschien levert dat nog wel wat extra’s op.’
Dat had wethouder Dennis Meijerink zaterdag nog niet voor hem in petto. Wel mooie woorden en een (zeer) kleine financiële bijdrage voor het fonds waarvoor Cole tijdens zijn tocht geld inzamelde. De Engelsman is op deze middag vooral goed geluimd. Als Meijerink op het punt staat te vertrekken, ziet Cole een kilometertellertje in zijn hand. ‘Heb je al veel kilometers gereden’, vraagt hij aan de wethouder. ‘Nee’, zegt deze. Verontschuldigd: ‘Maar ik heb hem ook pas vier weken’. Cole lachend: ‘Ik ook. Maar bij mij staat er al 1283 kilometer op. Dat wordt trainen jongen.’ -
Acupunctuur wonder (Tubantia)
Extra aandacht had Cole voor acupuncturist en fysiotherapeute Thea Ammerlaan uit Eibergen.
Een supervrouw. Wat zij voor mij heeft gedaan, is onbesrijflijk. Zij heeft een soort wonder verricht. Dank zij haar ben ik niet meer incontinent. Dank zij haar lag ik niet meer te stinken in een tent. Prachtig, want met een beetje geluk blijft dit zo.
De acupucturiste bood haar hulp aan toen ze Cole maanden geleden tegen kwam en sportschool The Chariot.
Het tegengaan van de incontinentie was een van onze doelen. Dat hij zijn niet meer dan gebruiken wil nog niet zeggen dat hij niets meer kan doen met zijn blaas en nierenergie. Met acupunctuur hebben we geprobeerd dat weer op gang te krijgen. Na de eerste behandeling werd de incontinentie alleen maar erger, maar na de tweede behandeling stopte het. En dat is nu nog steeds zo.
-
Fietsers blij verrast door veelzijdig Nederland (Dagblad van het Noorden)
Louise, Libby, Matt en Jim Cole (v.l.n.r.) arriveren op de Grote Markt. Foto: Dennis Beek
Foto: Dennis BeekWat is Nederland mooi en wat zijn de Nederlanders vriendelijk. Matt, Louise, Jim en Libby Cole uit het Gelderse Beltrum zijn blij verrast door wat ze de afgelopen weken tijdens hun (hand-)fietstocht door Nederland meemaakten. Met hun Ride for Research vragen ze aandacht en geld voor onderzoek naar dwarslaesie. Maar ze hebben ook nog eens een bijzondere vakantie. Gisteren deden ze Groningen aan.
Matt Cole kreeg twee jaar geleden een ernstig auto-ongeluk waardoor hij tot aan zijn middel verlamd raakte. Maar hij weigerde zich erbij neer te leggen dat zijn actieve leven was afgelopen. Deze fiets- en kampeertocht is de eerste van een reeks activiteiten die hij in zijn hoofd heeft. In de fietskar achter zijn handgedreven fiets heeft hij daarom – als test – genoeg eten bij zich voor een hele maand. ”Dat is hier niet nodig. Maar in de toekomst gaan we misschien reizen maken door gebieden waar geen supermarkten zijn.” Oorspronkelijk wilde Cole, Engelsman van geboorte, de reis alleen maken. ”Maar toen vroegen de kinderen: Waarom ga je niet als onze schoolvakantie begint? Dan kunnen we mee.” Jim (12) en Libby (15) hebben er geen spijt van. ”Wat mij betreft hoeft dit nog lang niet afgelopen te zijn”, zegt Libby. En vader Matt is ook blij dat ze erbij zijn. ”Zonder hen was het veel moeilijker geweest.”
De hitte was de afgelopen weken de grootste vijand van het gezin Cole. ”En het meest vermoeiend was niet het fietsen, maar het opbouwen en afbreken van de tent. Als je de hele dag hebt gefietst wil je gewoon uitrusten, verder niets.”
Cole was van tevoren benieuwd hoeveel respons hij op zijn initiatief zou krijgen. ”We hebben zoveel gekregen. Mijn door mijn handen voortbewogen fiets kwam uit Canada. Onze fietskarren, de fietsen van mijn vrouw en kinderen, de tent, luchtbedden, alles is gesponsord. Op de meeste campings staan we gratis. en camperbedrijf in Enschede heeft ons een week een voor gehandicapten aangepaste camper uitgeleend. Louise reed in dat ding achter mij en de kinderen aan. Prachtig hoor. Maar eerlijk gezegd slapen we liever in een tent.”
Het gezin Cole heeft nu drie weken achter de rug. Het mooiste tot nu toe vond Matt het Zeeuwse Goedereede, bij Middelburg. ”Zo’n mooi dorpje heb ik nog nooit gezien.” De kinderen vonden de onverwachte ontmoeting met een vos in de duinen (”hij at pinda’s uit onze hand!”) het leukst.
De Cole’s waren verbaasd over de cultuurverschillen in dit kleine land. ”In Brabant, dat bekend staat om de gastvrijheid, waren de mensen over het algemeen stug. Maar de Friezen liepen juist over van vriendelijkheid.”
De meest indrukwekkende ontmoeting was die op camping Molenpeel in Neerkant. ”De eigenaar was stervende en zijn vrouw wilde de camping sluiten. Ze is speciaal voor ons open gebleven. Op het moment dat wij de camping verlieten, hing ze het bordje ’gesloten’ op.”
De rest van de reis
Afgelopen nacht zou de familie Cole kamperen op camping Achter de Hoven in Noordlaren. ”Maar toen de tenten stonden, barstte het onweer los en de eigenaren wilden niet dat we in de tent bleven. Ze hebben mij naar boven gedragen naar de bed & breakfastkamers, die ze in huis hebben. Ze hebben eten voor ons geregeld, helemaal fantastisch”, zegt Cole enthousiast door de telefoon.
De komende dagen gaat de Ride for Research via Zuidlaren, Zeegse, Oudemolen, Rolde, Borger, Westdorp, Dalerveen, Exloo, Klijndijk, Emmen, Erm, Den Hool, Veenoord en Dalerveen richting de Achterhoek. De reis is te volgen op www.invanet.org. Financiëlesteun voor dwarslaesie-onderzoek is welkom op bankrekeningnr. 90.91.79.972 t.a.v. M.R. Cole o.v.v. Ride for Research.
-
Met dwarslaesie door het land (Eindhovens Dagblad)
ASTEN – Matt Cole uit Beltrum rijdt deze maand een fietsronde van 1200 kilometer door Nederland. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat Cole een dwarslaesie heeft. De sterke man uit de Achterhoek ’trapt’ daarom met zijn handen op een speciale ligfiets voor invaliden.
Gistermiddag kwam Cole door Asten. Vandaag vertrekt de Gelderlander vanuit Mierlo richting Eindhoven. Vanaf Eindhoven gaat de tocht door naar Best en Oirschot. „We fietsen ongeveer vijftig kilometer per dag. Dat is net een mooie afstand.” De rolstoeler wordt begeleid door dochter Libby (15) en zoon Jim (12). „Het is voor de kinderen ook niet niks, 1200 kilometer fietsen in 28 dagen. Ik ben er hartstikke trots op dat ze de hele tocht meefietsen. Dat geeft me een enorme ondersteuning. Samen maken we er een mooie rondje Nederland van.” Dat het een mooie tocht wordt, daar is Cole van overtuigd.
„We hebben nu al hele mooie stukjes Nederland gezien. De Postbank bij Arnhem, het rozengebied bij Venlo, de Dennendijkse bossen tussen Heitrak en Asten. Ons land is echt heel mooi en de fiets is het ideale vervoermiddel om dat te ontdekken. In de auto op de snelweg krijg je daar maar weinig van mee.”.
Tweeënhalf jaar geleden raakte Cole betrokken bij een auto-ongeluk. „Het had gesneeuwd en het was glad. Ik raakte de controle over het stuur kwijt en het was gebeurd.” Cole praat er niet graag over. „Wat gebeurd is, is gebeurd. Je kunt het toch niet terugdraaien. Ik kijk liever vooruit, naar de toekomst. Het leven heeft nog zoveel moois te bieden.”
En dat is nu precies wat Cole met zijn tocht door Nederland wil uitdragen. „Het is belangrijk dat mensen met een dwarslaesie en mensen met een handicap actief blijven. Het leven houdt niet op als je in een rolstoel belandt.”
Met de monstertocht door Nederland vraagt Cole geld en aandacht voor dwarslaesieonderzoek. De opbrengsten van de Ride for Research gaan naar de Stichting Spinal Cord Europe Education and Research (SCEER). „Dat onderzoek is zo belangrijk. Maar nog belangrijker is het signaal dat ik wil afgeven: ’geef nooit op’. Mensen kunnen meer dan ze zelf denken, zolang ze maar geloven in eigen kunnen.”
Op zaterdag 5 augustus finisht Cole bij de sportschool in Eibergen waar hij traint. Meer informatie over de belevenissen onderweg en over het goede doel: www.invanet.org -
“Het is belangrijk om actief te blijven en niet op te geven” (Yvonne Baars)
Met een dwarslaesie door heel Nederland fietsen om mensen te inspireren en geld in te zamelen voor een goed doel. Met deze missie is Matt Cole zaterdag 8 juli in Eibergen begonnen. Na ruim 9 uur en 63 kilometer kan hij rusten op minicamping ’t Hofke in Olburgen. “Een heerlijke eerste dag”, aldus de uitgelaten Cole.
Met een gesponsorde handfiets uit Canada, een aangepaste camper voor vijf dagen en twee in leenbruik fietsen voor de kinderen heeft Matt Cole zijn weg gevonden naar Olburgen. Tweeënhalf jaar geleden hield hij een dwarslaesie over aan een auto-ongeluk. In het ziekenhuis besloot hij de ANWB route De Ronde van Nederland af te gaan leggen. “Het is belangrijk om actief te blijven en niet op te geven”, aldus Cole.
Volgens Cole is er in Amerika en Engeland al veel gepubliceerd over zijn persoonlijke uitdaging. In Nederland kreeg hij ook niet weinig aandacht. De Tubantia, Telegraaf en bijvoorbeeld het programma ‘Vier in het land’ besteedden aandacht aan Cole. Hij vindt deze publiciteit erg belangrijk om andere mensen te inspireren hun leven volwaardig te leven en om mensen met een dwarslaesie bekendheid te geven. In het ziekenhuis ondervond hij namelijk hoe het is om lotgenoten te missen. “Juist lotgenoten kunnen die steun aan je geven die je nodig hebt”, volgens Matt Cole.
Het gesponsorde geld voor de tocht gaat naar een project om mensen met een incomplete dwarslaesie te helpen. Bij hen zijn de zenuwen nog intact en is er nog een kans op herstel. Hij wil het revalidatieproces versnellen met een zogenoemde Exoskelet. Normaal beweegt de fysiotherapeut de benen, maar dit apparaat kan dit dan overnemen. Voor Cole levert het helaas niks op, omdat zijn zenuwen niet meer kunnen herstellen. Toch wil hij andere mensen op deze manier steunen.
Het hele gezin Cole leeft mee met de missie van Matt. Aanvankelijk wilde Cole in juni met zijn tocht beginnen, maar dit mocht van de kinderen niet. Zij wilden mee om hun vader te steunen. Zijn vrouw Louise heeft slapeloze nachten van al het georganiseer rondom de tocht. Zo hebben zij voor iedere dag een camping gevonden waar ze op een gesponsorde plaats kunnen overnachten en moesten er natuurlijk sponsoren worden gezocht.
De eerste dag verliep zonder tegenslagen. Met een stralende zon, genoeg water en de gezelligheid van zijn vrouw en kinderen. De 39-jarige man uit Beltrum is wel bang dat doorligplekken zijn tocht misschien zullen dwarsbomen. Hij vreest hierdoor de tocht niet af te kunnen maken. Toch droomt Matt Cole al wel over een soortgelijke tocht in Australië. Zijn Ronde van Nederland zal op 4 augustus weer in Eibergen eindigen.
Voor meer informatie, de dagverslagen van Matt Cole of sponsoring ga je naar www.invanet.org
-
‘Samen zijn we gewoon een sterk team’ (Tubantia)
BELTRUM/RENESSE - De gehandicapte Matt Cole, met in zijn spoor zijn kinderen Jim (12) en Libby (15), is al anderhalve week op weg door Nederland. Hitte en stoffige wegen zijn z’n zwaarste tegenstanders. Meelevende reacties van mensen onderweg maken echter veel goed. ‘Het valt me niet tegen.’
Matt Cole, die al jaren een dwarslaesie heeft, is deze weken een dankbaar item voor de media. In de elf dagen dat hij onderweg is op zijn tocht van 1400 kilometer door Nederland, heeft hij al vier keer zijn verhaal mogen doen. In Limburg stond niet alleen een schrijvende journalist maar ook een tv-ploeg op hem te wachten. ‘In Eindhoven werd ik door diverse mensen aangeklampt die me geld wilden geven. Ik heb ze gevraagd het geld over te maken naar het bankrekeningnummer dat op mijn site staat.’
Nu al weet Beltrumer Cole dat het een goed idee was met zijn rolstoel door Nederland te trekken. Onderweg wil hij begrip kweken voor mensen met een dwarslaesie en hoopt hij bovendien geld in te zamelen voor een fonds dat dwarslaesie-onderzoek bundelt. ‘We worden vaak door mensen aangesproken. Prachtig. Deze ervaring neemt niemand mij af. Het woord dwarslaesie breng ik in de harten van mensen. Dat is een goed gevoel. Het mooie is ook dat we dit met zijn drietjes doen. Libby en Jim fietsen mee. Vooral voor Jim is dat een prestatie, want hij heeft ook nog vier tassen aan z’n fiets. Bij elkaar goed voor dertig kilo.’
Herstellen
‘Zondag hebben we zelfs 105 kilometer afgelegd. Dat kwam omdat we vrijdag bijna niets hadden gedaan. Ik moest de rolstoel herstellen omdat ik een probleem had met de rem. We hadden toen de keus tussen óf een dag achter lopen op het schema óf die dag weer direct inhalen. We kozen voor het laatste. We hebben een doel en daarvan wijken we niet af.’
Hij volgt de Ronde van Nederland, een route van de ANWB. Die brengt hem door alle twaalf provincies. De kwaliteit van de wegen is nogal verschillend. ‘Soms hebben we prachtige wegen. Maar af en toe is het ook een ramp. Zondag, toen we al 85 kilometer hadden afgelegd, moesten we over een zandweggetje waar ik bijna vast kwam te zitten. Het was ongelooflijk zwaar. Vergeet niet dat achter de rolstoel ook nog eens een aanhanger met veertien kilo zit.’
De tocht duurt vier weken en de kosten worden daarbij zo laag mogelijk gehouden. Matt Cole, zijn kinderen en zijn vriendin Louise overnachten bijvoorbeeld gratis op campings. ‘Ik heb alle kampeerplaatsen waar we een stop hadden gepland, gevraagd of ze me op die manier wilden sponsoren. Een camping in het Limburgse Molenpeel bleef zelfs speciaal voor ons open. De eigenaresse vertelde dat ze de camping eigenlijk had willen sluiten, omdat haar man doodziek is. Maar ze wilde ons niet met een probleem opzadelen. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik dat hoorde. Dan besef je ook dat zelfs een dwarslaesie maar relatief is.’
Cole en de kinderen laten zich evenmin door de hitte klein krijgen. Maandag trokken ze van Renesse naar Brielle en dinsdag passeerden ze het werkeiland Neeltje Jans. ‘Samen zijn we gewoon een sterk team.’
De tocht van Matt Cole is te volgen op: http://www.invanet.org. -
Rondje Nederland met dwarslaesie (Provinciale Zeeuwse Courant)
door Edith RamakersNW- EN ST JOOSLAND - „Ik heb uren gehuild toen de dokter vertelde dat ik door de dwarslaesie waarschijnlijk nooit meer zou kunnen wandelen, kamperen of fietsen“, zegt Matt Cole. Hij bewijst met een ronde door Nederland dat er ’met een dwarslaesie nog heel wat te genieten valt’.
Met de armen peddelend rijdt de familie Cole geld bijeen voor de stichting Sceer. (Vlnr) Jim, Libby, Matt en Louise. foto Lex de Meester Gisteren deden Matt, Libby (15), Jim (12) en Louise Cole Nieuw- en Sint Joosland aan. Sinds de start in Eibergen op 8 juli heeft het gezin er ongeveer 520 kilometer op zitten. „We verwachten 5 augustus te finishen“, zegt Cole, die in de Beltrum, de Achterhoek woont.
Cole wil met zijn Ride for Research onder andere geld inzamelen voor de Stichting Sceer. Die stichting onderzoekt revalidatiemogelijkheden van mensen met dwarslaesie. Cole is er de man niet naar om bij de pakken neer te zitten. „Zo zit ik in elkaar, mijn hele leven lang al. Hoe zwaar de tocht ook is en hoe warm, ik ga door.“
Gisteren stond er een afstand van 56 kilometer op het programma; van Nieuw- en Sint Joosland naar Renesse. „We hebben ook al een dag gehad van 105 kilometer, maar we zijn een team. Ik moet natuurlijk wel rekening houden met mijn kinderen. Die doen het hartstikke goed.“Pech
Cole kreeg in Tilburg tijdens het rondje Nederland materiaalpech. „Dat was in Tilburg. Mijn remmen deden het ineens niet meer en ik kon ze niet snel repareren. Het was al donker. We hebben toen besloten om niet verder te rijden endaar in de bossen onze tenten op te slaan. Ik had na mijn auto-ongeluk niet gedacht dat ik ooit nog zou kamperen, laat staan wildkamperen.“ -
Dadendrang is bij Matt Cole niet te sluiten (Tubantia)
BELTRUM - Samen met zijn kinderen, die hem op de fiets vergezellen, begon wheeler Matt Cole uit Beltrum zaterdag even na elf uur in de ochtend aan zijn tocht per rolstoel. In 29 dagen wil hij 1200 kilometer rijden, dwars door alle provincies van Nederland.
Een huzarenstukje. En daar is het de Brit, die sinds een paar jaar in Beltrum woont, juist om te doen. Waar de maatschappij volgens hem snel geneigd is mensen met hetzij een lichamelijke, hetzij een geestelijke beperking toch vooral op hun gebreken te beoordelen, is over de volle breedte - met name in de zorg - een hele nieuwe tendens ontstaan. Eén van: het is veel belangrijker wat je wel kunt dan wat je niet kunt.
Matt Cole is zo’n beetje de belichaming van die gedachte. Cole had zich na een auto-ongeluk neer te leggen bij het keiharde feit dat hij nooit meer zou kunnen lopen. ‘Oké, maar er is heel veel dat ik nog wel kan. En dat wil ik hiermee laten zien’, liet hij vlak voor vertrek weten.
Nadat wethouder Leo Scharenborg van de gemeente Berkelland de moeite neemt om Cole uit te zwaaien, bedankt even later de voorzitter van de Stichting Sceer, Cole voor zijn moedige onderneming. Want met zijn rondgang brengt Cole ook nog wat geld bijeen ten gunste van de stichting die wetenschappelijk onderzoek naar dwarslaesie ondersteunt.
Cole en zijn kinderen Libby (15) en Jim (12) horen de sprekers rustig aan, maar willen het liefst zo snel mogelijk van start. Hier hebben ze lang op moeten wachten. Ze hebben iets eerder vrij gekregen van school om de tocht met Matt te kunnen maken. De hoofdpersoon oogt relaxt in een gloednieuwe, door de Canadese firma Varna gesponsorde handfiets, maar is dat in werkelijkheid niet. De spanning is de afgelopen dagen behoorlijk opgelopen. ‘Afgelopen nacht heb ik maar een paar uurtjes geslapen. De nacht ervoor helemaal niet’, lacht Cole. ‘Moeten we de komende dagen maar een beetje vroeger de tent in. De opwinding over deze monstertocht was zo groot dat het onmogelijk was om rustig de slaap te vatten.’
Cole herinnert zich de woorden van de specialist in het Nijmeegse Radboudziekenhuis nog goed: ‘Matt, je komt er wel.’ En dat is ook de boodschap die de Beltrummer met deze tocht andere mensen met een dwarslaesie hoopt mee te geven. ‘Probeer het leven weer op te pakken, hoe moeilijk dat ook is. Toon wilskracht en doorzettingsvermogen. Dat is mijn boodschap.’ Daarnaast probeert Cole sponsorgeld binnen te halen om onderzoek naar dwarslaesie te ondersteunen en bekendheid te geven aan fabrikanten die hun producten aanpassen en afstemmen op mensen met een beperking. ‘Dit is een geweldige uitdaging. Een uitdaging, waarmee je kunt aantonen dat er nog heel veel mogelijk is, ook al kun je niet meer lopen. Dat wil ik met deze tocht bewijzen en zo ook lotgenoten stimuleren om niet bij de pakken neer te gaan zitten.’
Vriendin Julie wordt het pal voor vertrek even te veel. Terwijl ze foto’s schiet van het moment dat Matt en de kinderen op pad gaan, verschijnt er ineens een lach door de tranen heen. ‘Vermoeidheid’, veegt ze de waterlanders weg. ‘Laten we het daar maar op houden.’ En ze geeft haar partner en de kinderen nog snel een dikke pakkerd. ‘Nee, het is niet zo dat ik ze lange tijd niet zie. Ik ga er met de camper en de fiets achteraan’, wijst ze naar een luxe campingcar. ‘Die hebben we een week te leen gekregen voor deze expeditie. Verder zullen we de komende weken overnachten in tenten. Het is een hele onderneming. Maar Matt moest dit doen.’
En dan valt het startschot op de parkeerplaats van sportschool The Chariot waar Cole zich maandenlang heeft voorbereid op de monstertocht. Hier wil hij samen met zijn kinderen over 29 dagen ook weer terugkeren.
-
Een rolstoel is één ochtend leuk (Tubantia)
Eén ochtendje in een rolstoel is best leuk. Maar de leerlingen van de basisschool de 3-Sprong in Eibergen moeten er niet aan denken hun hele leven in zo’n stoel te moeten zitten.
Gezeten in een rolstoel stormen ze naar buiten, het zonnetje in. Leerlingen van de groepen 7 en 8 van de basisschool de 3-Sprong maken deze ochtend kennis met de rolstoel. John Willemsen van de Eibergse Sport Federatie (ESF) en Matt Cole, die zaterdag begint aan een 1200 kilometer lange tocht door Nederland in een rolstoel, begeleiden de kinderen. De opzet is duidelijk: ‘We willen de leerlingen laten zien wat voor obstakels je tegenkomt als je in een rolstoel zit’, zegt Cole. Hij kan door een dwarslaesie niet meer lopen. ‘Tegelijk wil ik vertellen dat je juist veel nog wél kunt met een goede rolstoel.’
Pim Florijn uit groep 8 balanceert buiten op twee wielen. Heeft hij eerder in een rolstoel gezeten? ‘Nee hoor’, grijnst hij terwijl hij zijn evenwicht bewaart, ‘dit heeft Matt me vanochtend geleerd. Het is helemaal niet zo moeilijk.’ Hij maakt een snelle draai en rijdt naar zijn klasgenoten.
De leerlingen hebben deze ochtend een uitgebreid programma achter de rug. ‘We hebben een video gekeken’, zegt leraar Pieter-Jan van Zwieten. ‘Matt Cole heeft over zijn ervaringen verteld en we hebben in de gymzaal volleybal en basketbal gespeeld, in rolstoelen natuurlijk.’
Ook hebben de leerlingen Goal-ball gespeeld. Daarbij worden deelnemers geblinddoekt. In de bal zit een belletje zodat je hoort waar die is. Door het balletje te rollen kun je een doelpunt maken. Achter het eigen doel mogen twee ‘zienden’ aanwijzingen geven.
Na de activiteiten van de ochtend kijken de kinderen of hun school wel rolstoelvriendelijk is. De drempel blijkt een flink obstakel. Het toilet is ook niet geschikt. Verder is het lastig om de stoep op te komen. Als ze een rondje maken om het schoolgebouw, vinden sommige leerlingen het wel genoeg. Andere kinderen nemen maar moeilijk afscheid van de rolstoel. Vooral de sportmodellen zijn in trek. Niet gek natuurlijk: ze zijn snel en wendbaar.
Rick Willemse uit groep 8 demonstreert hoe je een hoge stoep op rijdt. Op het juiste moment tilt hij het voorwiel op. Met een krachtsinspanning duwt hij de achterwielen ook over de hindernis.
‘Heel leuk’, noemt Rick de ervaring met de rolstoel, ‘maar ik moet er niet aan denken om altijd in een rolstoel te moeten zitten. Dan liever gewoon lopen.’
John Willemsen van de ESF lacht: ‘Dat is precies de bedoeling. Met dit zwembadweer halen kinderen vaak rare capriolen uit. Duiken in ondiep water bijvoorbeeld. Nu ervaren ze wat de gevolgen kunnen zijn van dat gevaarlijke gedrag.’
Matt Cole heeft genoten van de dag. ‘Het is heerlijk om met kinderen te werken’, zegt hij. ‘Ik hoop dat ze een beetje begrip krijgen voor mensen in een rolstoel.’ Cole noemt zijn handicap graag een beperking. ‘Ik ben beperkt in mijn doen en laten, maar kan nog heel veel wél. Toen ik met de auto kwam aanrijden vroegen de kinderen: ‘Hoe kan dat nou, jij zit toch in een rolstoel?’ Het is mooi om dan te laten zien dat je wel beperkingen hebt, maar toch ook heel veel kan.’ -
Matt Cole begint zaterdag aan monstertocht
Matt Cole vertrekt zaterdagmorgen om elf uur bij de sportschool The Chariot in Eibergen voor een 1200 kilometer lange tocht met zijn rolstoel door Nederland.
BELTRUM
De gehandicapte Engelsman, die al twee jaar in het Achterhoekse Beltrum woont, volgt de route die door de ANWB wordt aangeduid als de Ronde van Nederland.
Als alles volgens plan verloopt keert Cole op 5 augustus terug in Eibergen. Bij zijn tocht trekt hij - met de klok mee - door heel Nederland, vergezeld door zijn twee dochters en zijn vriendin.
Op 3 augustus keert hij terug in het oosten, op vrijdag 4 augustus trekt hij van De Lutte, Lonneker en Enschede naar de Boeldershoek bij Hengelo. Op de laatste dag gaat hij via Boekelo en Haaksbergen weer terug naar Eibergen.
Cole woont in totaal al meer dan twaalf jaar in Nederland. Zijn leven veranderde compleet toen hij tweeënhalf jaar geleden bij een zwaar auto-ongeluk zijn rug op vijf plaatsen brak. Een maand na een ingrijpende operatie begon hij aan zijn revalidatie, ‘omdat ik me er niet bij neer wilde leggen dat ik nooit meer zou lopen. De kans dat ze gelijk hadden was heel groot, maar ik wenste te vechten voor mijn kansen. Nu denk ik: Matt, jij komt nooit meer aan het lopen.’ De medici kregen gelijk. Cole is afhankelijk geworden van zijn rolstoel. ‘Maar daarmee is niet gezegd dat ik verder niets meer kan’, aldus Cole, ‘er is leven na een dwarslaesie.’
Om dat te bewijzen kwam hij met het idee een tocht van 1200 kilometer te maken door Nederland. ‘Om te laten zien dat ik nog tot heel wat in staat ben.’ Hij trainde de afgelopen maanden bijna dag in dag uit. Bij sportschool The Chariot in Eibergen, maar ook op de weg. Tussendoor benaderde hij bedrijven. Enerzijds om zijn tocht financieel mogelijk te maken, anderzijds om geld in te zamelen voor een Engelse stichting die informatie over dwarslaesie-onderzoek verzamelt.
Cole vertrekt zaterdagmorgen bij de sportschool The Chariot in Eibergen. Voor de gelegenheid wordt een klein feestje georganiseerd. Er komt een springkussen, een boogschietbaan en kinderen kunnen kennismaken met een rolstoel. Daarbij wordt er een wedstrijd gehouden wie het langst kan balanceren op twee wielen. Om elf uur begint Cole aan zijn tocht. -
1200km in a wheel chair
This was in the Achterhoek Nieuws which is a local paper to my region in the Netherlands. The article is in Dutch so sorry English readers, you will have to go to night school or just plain unlucky.
Achterhoek Nieuws - Editie Berkelland
42e jaargang no.23, 6 juni 2006Matt Cole wil 1.200km afleggen in een rolstoel
BELTRUM - Het idee van een lange-afstand-rolstoel-tocht ontstond al in het ziekenhuis, niet lang na een auto-ongeluk dat hem een dwarslaesie, een 'gebroken rug', bezorgde. Maar Matt Cole uit Beltrum is niet het type om bij de pakken neer te zitten en riep in het revalidatiecentrum St. Maarten in Nijmegen al snel dat hij daar geen vijf maanden zou doorbrengen. En na vier maanden kon de specialist, die intussen een goede vriend van hem geworden was, hem feliciteren met zijn ontslag uit het revalidatiecentrum.
Thuis pakte Matt na enige tijd zijn eerste ingeving in het ziekenhuis weer op en besloot de ANWB-route De Ronde van Nederland met de rolstoel af te leggen. Dit traject beslaat 1.200 kilometer en loopt langs de landsgrenzen van Nederland.
Matt: "Ik denk het rondje Nederland in vier à vijf weken te voltooien. Ik word vergezeld door mijn vriendin Louise en beide kinderen Libby en Jim. Zij waren ook in Nijmegen mijn steun en toeverlaat. De muren van mijn kamer in het revalidatiecentrum waren tot aan het plafond behangen met foto's en tekeningen van hen. We hebben de eerste week de beschikking over een aangepaste camper van de firma Benica uit Enschede. Daarna zullen we overnachten in tenten."Matt Cole herinnert zich nog steeds de woorden van de specialist in het Radboudziekenhuis in Nijmegen: "Matt, Je komt er wel." En dat is ook de boodschap die hij met deze tocht andere patienten met een dwarslaesie hoopt mee to geven. Probeer het leven weer op to pakken, hoe moeilijk dat ook is. Toon wilskracht en doorzettingsvermogen! Daar naast probeert hij sponsorgeld binnen te halen oom onderzoek naar dwarslaesies te ondersteunen en bekendheid te geven aan fabrikanten die hun producten aanpassen en afstemmen op mensen met een beperking.
Matt is druk aan het trainen voor De Ronde van Nederland. Hij bezoekt wekelijks het fitnesscentrum, wordt met acupunctuur behandeld door Thea Ammerlaan uit Eibergen en fietst heel veel op zijn oude handfiets. Aan de start verschijnt hij echter met een gloednieuwe, door de Canadese firma Varna gesponsorde handfiets. Voor wie het startschot wil meemaken, Matt Cole begint zijn tocht door Nederland op 8 juli om elf uur bij fitnesscentrum The Chariot in Eibergen. Wie eens kennis wil maken met het (on)gemak van een rolstoel krijgt dan de gelegenheid. Op dezelfde parkeerplaats is dan ook al de finishlijn getrokken die ergens in augustus moet worden gepasseerd door Matt.Meer over dit project is te vinden op www.invanet.org
-
In Handbike Land Rond
I spoke to the reporter of the Berkelland Nieuws about my trip around the Netherlands on my handbike. Interested by the trip, he published this article and explains my reasons for wanting to raise money for spinal research.
